W 1215 roku powołano do życia sądy kościelne, których zadaniem była walka z szerzącą się herezją i czarami. Opiekę nad tymi sądami sprawowali dominikanie - byli niezależni od papieża i posiadali pełnię praw duszpasterskich. W ich rękach znajdowała się także Święta Inkwizycja. W średniowieczu kobieta traktowana była przez kler jako sprzymierzeniec szatana. 5 grudnia 1484 Innocenty VIII wydał słynną bullę, która przyznawała inkwizytorom prawa do śledzenia czarownic. Najczęściej o czary oskarżano kobiety z biedniejszych warstw, głównie ze wsi. Procesy kobiet pochodzących ze stanu szlacheckiego zdarzały się niezwykle rzadko. Same polowania na masową skale pojawiały się już w XIV wieku. Na stosie palono wiele niewinnych kobiet, które rzekomo zostały oskarżone o czary i pertraktowanie z samym diabłem. Pod wpływem okropnych i niezwykle męczących tortur ofiary potwierdzały nawet najbardziej absurdalne i niewyobrażalne oskarżenia. Wiara czary szerzyła się w różnych warstwach społecznych: wśród monarchów.
W 1486 roku wydano Malleus maleficarum znany bardziej jako Młot na czarownice. Napisany został przez dwóch łowców czarownic, którzy pochodzili z Niemiec. Opisano w nim w sposób szczegółowy proces postępowania z osobami oskarżonymi o czary. Sam Malleus maleficarum oraz inne podręczniki i podobnej tematyce instruowały inkwizytorów, jak na pierwszy rzut oka rozpoznać czarownicę oraz jak zmusić je do przyznania się do winy. Sam proces o czary był uproszczony. Do rozpoczęcia postępowania potrzebowano tylko doniesienia, oraz świadków, którzy by potwierdzili, że dana osoba zajmuje się czarami. Podejrzana była aresztowana i przetrzymywana w beczce czarownic lub w kłodzie. Stosowano to w celu odizolowania ją od ziemi i uniemożliwić pomoc diabłu. Oskarżona odpowiadała sama przed trybunałem - nie miała wyznaczonego odgórnie czasu - mogła mówić tyle, ile chciała. Przysługiwało jej prawo do posiadania obrońcy, którego zadaniem było przekonanie jej do tego, aby przyznała się do postawionych jej zarzutów.
Tortury - każde działanie, które konkretnej osobie sprawia ból i fizyczne bądz psychiczne cierpienie w celu uzyskania od niej informacji, zastraszenia, zmuszenia przyznania się do winy.
Same tortury towarzyszyły procesom, ale nie od razu się do nich odwoływano. Tortury stosowano w momencie, kiedy znaleziono świadków przeciwko konkretnej osobie. Aby kogoś skazać, ten musiał się przyznać. W przypadku kobiet, które oskarżono o czary stosowano inną procedury. Poddawano je próbom, które nazywane były ordaliami. Sprawiały one ból fizyczny i psychiczny kobietom.
Pytania:
1. W którym roku powołano do życia sądy kościelne? ⇒ 1215 roku
2. Co było zadaniem owych sądów kościelnych? ⇒ walka z herezją i czarami
3. Kto sprawował opiekę nad tymi sądami? ⇒ dominikanie
4. Jak była postrzegana kobieta w średniowieczu? ⇒ sprzymierzeniec szatana
5. Kiedy Innocenty VIII wydał słynną bullę? ⇒ 5 grudnia 1484
5a. Jakie uprawnienia nadawala inkwizytorom? ⇒ prawo do sledzenia czarownic
6. Jakie kobiety były najczęściej posądzane o uprawianie magii? ⇒ biedniejsze warstwy najczesciej ze wsi
7. Podaj inną nazwę Młota na Czarownice. ⇒ Malleus maleficarum
8. Kiedy wydano Malleus Maleficarum? ⇒ 1486
8a. Przez kogo został napisany? ⇒ Twórcy: Jacob Sprenger i Heinrich Kramer
9. Co było zadaniem Malleus Maleficarum oraz innych podręczników? ⇒ jak postępować z osobami które są oskarżone o czary
10. Co było wymagane do rozpoczęcia śledztwa? ⇒ do rozpoczęcia sledztwa wymagane było doniesienie albo jakies podejrzenie o tym, ze dana osoba zajmuje sie czarami oraz swiadkowie, którzy mogliby to potwierdzic
11. Dlaczego większość oskarżonych nie korzystała z pomocy obrońcy? ⇒ nie chcieli, żeby ktoś ich namawiał do przyznania się do zarzutów
12. Jak inaczej nazywały się próby, które oskarżonym sprawiały ból fizyczny i psychiczny? ⇒ ordaliami |
