Supernowa typ Ia powstaje wyniku wybuchu białego karła i nie zawiera wodoru. Kazda siła i jakość wybuchu supernowej typu Ia jest do siebie podobny i zblizony. Jest to ostatnie stadium ewolucji gwiazd. Biały karł swoją stabilność zawdzięcza ciśnieniu zdegenerowanych elektronów. Wynika to wszystko zasady Pauliego, o której możemy się dowiedzieć na chemii. 

Supernowa typ Ia znajdziemy we wszystkich galaktykach. Nie mają zadnego związku z obszarami, które formułują gwiazdy. 

Wybuch Supernowy typ Ia możemy porównać do zwykłej świeczki. Jest to tak jakby obiekty o podobnej klasie jasności. Ich parametry możemy wykorzystywac do pomiarów odległości. Wybuch Supernowej typ Ia doprowadza do wydobycia duzej ilości energii [duzo większej niz inne supernowe]. 

Eksplozja Supernowa typ Ia może się zdarzyć raz na sto lat w galaktyce. Ostatni takie wydarzenie miało miejsce na Drodze Mlecznej wieku XVI. Działo się to na gwiazdozbiorze Kasjopei. Zostało to opisane i zobserwowane przez znanego Tycho Brahe. 

Nie mozna jednoznacznie stwierdzić jak dochodzi do wybuchu. Kluczem tutaj jest istnienie białego karła.  Biały karł przy odpowiedniej masie traci stabilność i dochodzi do eksplozji.